webmaster, 4 mei 2012
Tanzania , Mto wa Mbu 25°

hersenspinsels

Wetende dat het de bedoeling is dat ik hier nog enkele jaren ga blijven weet ik niet altijd waar ik moet beginnen met schrijven om de lezer ‘thuis’ te blijven boeien, een gevoel van herkenning te geven of een glimlach op zijn/haar gezicht. Moet ik schrijven over wat ik zoal doe, hoe mijn weken er van dag tot dag uit zien en welke spelletjes ik ’s avonds met de andere vrijwilligers speel? Elke dag heeft een andere invulling en tegelijkertijd lijken ze ook weer op elkaar. Ik zou kunnen schrijven over een belangrijke mail die ik wil versturen, maar dat er al vier dagen geen stroom is in het dorp. Gek genoeg merken wij daar niks van omdat we zo afgezonderd van het dorp geen elektriciteit hebben en daarom gebruik maken van zonne-energie. Teveel regenachtige dagen zorgden er onlangs voor dat we bijna zonder licht dreigden te komen. Daarentegen betekent een warme dag een extra warme douche! Gek genoeg, toen ik onlangs langs het postkantoor ging én er weer stroom was heb ik direct gevraagd of de postmeneer alsjeblieft het internetcafé wilde openen. Hij is namelijk baas van beide… Ik hoefde maar een uur te wachten voor hij er was en toen ik eenmaal geïnstalleerd was viel de stroom uit.
Misschien moet ik toch maar schrijven over het kind dat ik laatst ontmoette. Het was denk ik zo’n 1,5 jaar oud. In eerste instantie dacht ik dat ik te maken had met een meisje, maar wanneer het even later wijdbeens voor me ging zitten was het tegendeel bewezen. Van pampers is er hier niet altijd sprake… ‘zindelijkheidstraining’ is daarom denk ik ook nog niet overal geïntroduceerd.
Samen met de bewakers ging ik ’s ochtends de honden uitlaten, we hadden al bijna een uur gelopen voordat we aankwamen bij een Masai Bonga. Een geclusterd groepje hutten omringd met houtwerk waardoor er een gesloten geheel ontstaat waar een Masai familie leeft, samen met het vee dat zij bezit. Ik was door de bewakers meegevraagd om een impala-jong te bekijken die zij inmiddels al meerdere keren hadden gezien tijdens de wandelingen met de honden. Bij aanvang van de wandeling wist ik eigenlijk nog niet wat ik er van kon verwachten, maar ik verwachtte in ieder geval een impala in het wild te zien die blijkbaar op een vaste plek zou zijn.
Niets was echter minder waar. Het impala-jong was enkele weken geleden aankomen lopen en vervolgens geadopteerd door één van de geiten die haar nu voedt. De bewakers kregen uitleg van een oude vrouw, omringd door vier kleine kinderen. Ze spraken Masai en na wat uitproberen van mijn kant bleek niemand enig Swahili te kennen. Wat op zich opvallend is een land waar Kiswahili de nationale taal is. Hoewel men besefte dat het bijzonder was dat een impala jong zich aansluit bij een kudde geiten waren ze er niet heel erg blij mee. Vermoedelijk, mits dit past in de traditie van de Masai, beland het arme dier binnenkort bovenop een vuur. Terwijl de twee oudste kinderen, twee meisjes van een jaar of zes/zeven er op uit trokken met de geiten kwamen de twee jongsten mij onderzoeken. Een jochie van een jaar of vier pakte mijn hand en bleef er continu in slaan. Volgens mij genietend van de aandacht en vrijheid die ik hem gaf. Ondertussen bleef hij herhaaldelijk in zijn kruis krabben alsof iets hem behoorlijk irriteerde. Ik vraag me nog steeds af wat hier de oorzaak van is. Vermoedelijk geen recente besnijdenis want dat gebeurt pas wanneer hij in de pubertijd is. Overigens net als bij de meisjes die niet alleen besneden worden maar ook ontdaan worden van hun clitoris…
Ook het kleine broertje van zo’n anderhalf jaar oud durfde inmiddels bij mij te komen. Bij wijze van groet legde hij zijn hoofd tegen mijn been en bleef zo een tijd gebogen staan. Nadat ik een bepaald woord in Masai had gezegd, wat ik inmiddels al weer ben vergeten, wendde hij zich af en begon herhaaldelijk te trekken aan het haar op mijn armen. Iets wat ik inmiddels al vaak heb meegemaakt. Beharing op je benen, stekelige stoppels op je wangen, het is allemaal een grote verkenning voor deze kleine Afrikaanse peuters.
Van afstand viel het me al op dat het jochie gigantisch onder de vliegen zat, ze kropen in de hoeken van zijn ogen, mond en neus. Iets wat hem zelf overigens niet leek te hinderen. Hoewel het kind blootvoets in gescheurde kleding liep, zag het er niet direct vies uit. Geen idee waarom de vliegen nou juist hem zo moesten lastig vallen. In ieder geval lastig om te beseffen dat deze vier kinderen zo dichtbij, niet een van de gelukkige kinderen zijn die bij ons in het programma zitten en goede scholing, voeding en medische zorg krijgen. Spontaan kinderen zoals hen opnemen in het project zou zorgen voor een enorme groei, aangezien er nog zovelen zijn.
Indien de vliegen dit jongetje niet lastig blijven vallen loopt hij waarschijnlijk over een aantal jaren net als zijn zussen de geiten te hoeden en is de kans groot dat hij, net als een aantal van onze stafleden, in de toekomst zijn handtekening moet zetten door middel van een vingerafdruk. Afgelopen week betaalde ik één van de bewakers zijn salaris uit en viel het me op hoe lastig en zelfs onmogelijk het voor hem was om het bedrag bij elkaar op te tellen. Het plaatsen van de vingerafdruk was nog een karwei op zich waardoor hij door een collega geholpen werd om de vinger op de juiste plek tussen een aantal lijntjes te zetten. Wat voor ons een vorm van administratie is, is voor hem vermoedelijk slechts een wit papier met een hoop zwarte strepen en tekens. Onbegrijpelijk!

Hoewel ik niet naïef denk te zijn, wordt het me naarmate ik hier langer ben en me meer verdiep in de historie van Twiga steeds meer duidelijk dat alle kinderen die wij voorthelpen uit zeer schrijnende omstandigheden komen. Gezien het succes dat de kinderen nu boeken, zowel op school als in lichamelijk en sociaal opzicht, zou je kunnen denken dat het allemaal blije en onbeschadigde kinderen zijn die nog maar weinig van de wereld gezien hebben. Helaas is dat voor weinigen het geval. Alcoholmisbruik, geweld, honger, ziekte en dood, ze hebben het bijna allemaal al meegemaakt of gezien. Op dit moment zitten de meeste kinderen in een redelijk stabiele situatie, maar ook daar kan maar zo weer verandering in komen. Soms vergeet ik hier bijna wat het belang is van wat er voor deze kinderen gedaan wordt en vooral dat dit gecontinueerd wordt. Toen ik drie jaar geleden vrijwilligerswerk deed in Kenia en me onder andere bezig hield met de selectie van de kinderen die opgenomen zouden worden in het weeshuis, kwam ik veel vaker in aanraking met dergelijke situaties. Een ontmoeting zoals die met de Masai kinderen drukt mij weer stevig met de neus op de feiten. ‘Onze’ kinderen waren namelijk vroeger net zo.

Ik begin me hier meer en meer thuis te voelen en te beseffen dat ik mij nog niet hoef te vervelen.
Nederland ga ik de komende dagen zeker wat extra missen. Geen Koninginnedag en bevrijdingsfestival. Geniet!

Sander

Met HalloBuitenland.nl kun je Sander in Tanzania echt goedkoop bellen!